Alıp valizimi düşesim var yollara
Yolu beli olmayan ama insanlığın ölmediği dağlara
Adamın adam, kadının kadın gibi olduğu köylere
Sevginin saygını bitmediği
İnsanın insana, insan gibi değer verdiği, sevdiği
Bu devasa şehirlerin keşmekeşinden uzak
Her türlü yalan dolandan arınmış saf sade
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta