Düş Kırıklığı Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Hani
Ne güzel düşlüyorduk
Sabah asacaktık ayı
Çamaşır gibi
Güneş alan iplerden birine
Hani
Nasılsa bizimdi gün
Ütüsüz giyinsek ne fark ederdi
İçimizdeki çocuk saf, delişmen
Henüz geçeri olmayan
İmzasız, boş bir parşömen gibi
Buruşturup atacaktık belki de
Geçimsiz toprak gibi
Deşeledikçe bulaşacaktı aşk bize
Hani
Bir bardak çaya katıktı peynirimiz
Üç beş berduşa pabuç bırakmazdık
Hani
Kaldırım ortasında düşüvermişti de
Tutup kaldırıyorduk aşktan bezgini birini
Hani
Vazgeçilmezimizdi sevda
Ayaklar altına alıverdik Sebat’ı
Nasıl oluyor da şimdi
Yetinmeyen, iki rakip gibi
Tamah eder olduk günü birlik şeylere
Misafirleriyiz yeryüzünün
Misafiriz olmuşuz kendi bedenlerimize
Üstelik konuşamıyoruz aynı dilde