düş..düşüş...üşüyüş...
mırıldanıyordu figaro geçenin karanlık girdapları içinde hasta yatağında
sonra birden başını kaldırdırdı tavana baktı
titriyordu başucunda yanan mumun alevi
gölgesi hareket ediyordu çalılar çarpıyordu penceresinden içeriye
nefesini tuttu gözleri hala kırmızıydı onu gördüğü ilk günki gibi
bakışlarındaki keskinlik çarpıyordu hayaline
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta