Sesinden düşen ışıklar tüm karanlığa meydan okuyor
Ölüm kadar gerçek yaşam kadar yalansın
Küçük gülümseyişleri kalmış bahar çiçeklerinin soğuk rüzgarlarda
Geceye aşık düşlerin sonsuzluğunda çığlıklar atan bir yüz bu ben olamam
Küçük çocuk sevinçleri düşlerinki bu yüzden hiç bir çocuk üşüyüp hasta olmaz düşlerin yağmurlarında
içime işliyor gece Ay ışığı serpiştirdim bulutlara her yağmurda yüzün belirecek damlalarda
geç kalmış bir ölüm bu çoktan ölmesi gereken bir düşe sığınmış geceye
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta