Durmak Ve Nefes Almak Şiiri - Selma Peker

Bazı anlar oluyor,
hayat üstüme üstüme geliyor.
Ne büyük bir acı var ortada
ne de anlatılacak bir felaket.
Ama içimde bir yorgunluk…
sanki her şeyi tek başıma taşımışım gibi.

Gitmeyi düşünüyorum bazen.
Gerçekten gitmeyi.
Sessizce, kimse fark etmeden.
Sonra duruyorum.

Bir ışık sızıyor aradan,
adını koyamadığım.
Beni çağırmıyor,
sadece bekliyor.

Nefes alıyorum.
Bu sefer kaçmak için değil,
kalabilmek için.
Belki her şey düzelmez,
ama karanlık da
sonsuz değil.

Ve anlıyorum…
Bazen umut
bir mucize değil,
sadece
yoluna devam edebilme gücüymüş.