Durma Git Bu Şehirden Şiiri - Özlem Çay

yüzü yıkanmamış sabahları geçtim
şehir hala akşamdan kalma,
ayılmadı
mahmurluk santim santim,
açılmadı
kuru, gri, mürekkep alacası gözü.
görüş açısını kesiyor bakış acısı
güneş boğan, ay yutan
kundağın da tutukluk yapan mermi
şu bağrı deşemeyen gök sızısı.
kopçaları ilikli, dişler çıtçıtlı
kilitli boydan boya topyekun dudaklar,
kızgın mühür yutturan sis
sımsıkı dikişli ağızlar.
kusulmayan pus dilden dile
kararsızlık kanlı pankart
yuvarlanıyor elden ele.
varken yok yazılıyor
buharlaşmış günün yorgunluğu,
aldırma!
taş evriliyor, aş eriyor yelkovan
aynı sağırlık aynı ağırlıkla sarsılıyor
arsızlaşıyor birikintiler
yol boyu hendek, diz boyu engerek.
özüne ışık asıp geçilmiyor karanlık
sabahların abası sıyrılmamış tenden.
eriyor tuğladan saat
eritiyor yanmışlığı,
yanlış sular da boğuluyor insan.
nem kırığı yüzler geçtim;
kurumaya bırakılmış yüzlerden..
don vurup
çığ altında çiğ kalmış
sözden geçtim,
gün toplamından eksilip
çiğnenmiş sözlerden.
'durma çık' diyor sesim
şu pürmelâl halin hükmünden!
büsbütün içindesin sessizliğin,
ak pak beyazların
ve boyna farz sürmeli yetimliğin..
durma!
eski bir zaman harfsizlik
hareli bi ağıt yurtsuzluk
duvarları yok cihanın,
bu sokakların
bu semânın
bu sabır örtüsünün.
git durma!
fısıldayan kaldırımlar düzenbaz
bezirgan elinde gülüşler
berzâh ardı sır, berisi giz
bu şehir çıkmaz
durma git! ...⚘

.....özlemcay/
şubat/on sekiz