Durgunum Yorgunum

Bir kıvılcımın koca ormanı bir kül etmesi gibiydi
Kaçamak her bakışın
Ciğerimi delip geçerdi
Gülüşüne
Sevdaya buz tutmuş yüreğim erirdi
Toprağına karışır kaybolup giderdim
Sessiz sedasız
Durgundum, yorgundum sensiz
Aşka korkaktı yüreğim
Bilmezdi acemi kalbim
Mengenede nasıl çırpınır bir serçe
Her özlemek geldiğinde
Serçe parmağına tutsak bir ömrün
Yaz sıcağında sıtma nöbetleriyle titremesini
Kışın bağrı açık çığlıklarını kimseye duyuramamasının ne olduğunu
Sen gidince anladım