Durdum karanlığın ortasındaydım:
yıldızlar akıyordu gecenin kanattlarından
sessizce ağlıyordu çocuklar odalarında
ve bir kadın uzaklara bakıyordu umutsuzca...
Durdum gün çıkıyordu yuvasından:
kapılar açılıyordu,sokaklar, yollar, caddeler başlıyordu
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




tebrikler,saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta