Dünyaya dair Şiiri - İsmail Akyüz

dünyaya dair

hani bazen sebepsiz yere güzel olur
yaşamakla ilgili her ne varsa
alkol almasan da tatlı bir sarhoşluk
mutlu bir aydınlık sarar bedenini
o koca dünyayı ellerinde hissedersin
avucunda kaybolan küçücük bir toptur
kimsesiz bir çocuk gibi gözlerine bakar
acı bir gülümseme konar yüzüne
kulağına usulca fısıldarsın dön
döner dön dedikçe döner döndükçe hızlanır
hızlandıkça sesin giderek yükselir
korkarsın susmaya sanırsın duracak
döndükçe hayat döner yaşamlar döner
hayaller gerçekler karışır birbirine
başıboş sorular gelip yerleşir dudaklarına
dünyaya insana dair geçmişe geleceğe dair
her döngüde biraz daha çoğalır bilmediklerin
konuşmak istersin bir iki kelime söylemek
yoktur seni dinleyecek hiç kimse sanki
bomboştur yeryüzü bomboştur evren
içinde bile koca bir boşluk hissedersin
avucunda döner durur ama hala o minik top
anlayacağını sanırsın umutlanırsın

dünya bu görmüş geçirmiş çok zamandır
ama boşadır sözlerin hep kendi kendine
kızmasan da alınırsın azıcık da olsa
yine de sıkıp ezmek geçer aklından
avucunun içinde yoğurmak
şekillendirmek değiştirmek istersin
değiştirmek istersin insanın yıkıcılığını
düzeni yeniden kurmak geçer içinden
gücün yetmez değişmez ne yapsan
çabalayıp durursun boşu boşuna
insan denen bu köhne oluşumu
durup durup yüceltmişiz
yaşamın kaynağı diye içimize sokmuşuz
anlamsız evrende bir anlam yüklemişiz
yapışmışız etimizle tırnağımızla
sarılmışız ellerimizle kollarımızla
değişmezsek biz değişmezse insan değişmez
bu dünya döner durur insanın yok oluşuna