Altmış yedi yıldır sende yaşarım
Bilirim ne biçim dünyasın dünya
Tabanlara kuvvet hızla koşarım
Yetişmek mümkün mü fünyesin dünya
Zenginlere göre her yanın enfes
Fakire gelince vermesin nefes
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yarım asır dedim beş attım ona
Yaklaştım mı bilmem hayatta sona
Şu nefsim istiyor beleşe kona
Sen bana ipek mi,penyesin dünya.....A.A.H.
+10
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta