Dünyanın Hırgürü Şiiri - Utku Akar

Dünyanın hırgürünü kapıda bıraktım dedin;
üzerinden geçen kalabalık
bir kedinin tüylerini silkmesi kadar uzak.
İçinin takviminde asılı duran sukûtu,
talanın uğultusu bile kıpırdatmıyor.
Kibrinin döküntüleri bile sarılıyor yalnızlığa.

Gerçi içinde, bakır çanağın kıyısında
unutulmuş bir dua saklı,
dünlerin tozu toza katarken.
Usulca sürüklüyor mavnanı can evinden.
Bir an duruyorsun; kimse bilmiyor.
Ne o astarı sökülmüş ceketi giy bir daha;
ne de kal artık küskün sende.
Gözlerinden sızan serkeş çağrı
geri döneceği yerleri çoktan yaktı.
Rüzgâr vurdukça kanıyor ipi.

Kendi ununu da kendin ele artık;
hayatın sana bıraktığı bu ekmek
annenin gözyaşları kadar gerçek.
Kendi ellerinin tenhasında yine kabaracak.
Kimse duymasa bile, içindeki fırın
gecenin harabelerine yine vuracak.