Dünya dedikleri Şiiri - Murat Ülkü

Dünya dedikleri bir garip hancı,
Gönlüme saplandı bitmez bir sancı.
Dost bildiğim bile oldu yabancı,
İçime atmayı öğrendim usta.

Gülüşler ardına gizledim narı,
Sabırla bekledim gelecek karı.
Kaderin yazdığı o zor kararı,
Gönülden vermeyi öğrendim usta.

Kalabalık içre kalmışım naçar,
Vefa kapısını hüzünle açar.
Gölgen bile senden gün gelir kaçar,
Yalnızca kalmayı öğrendim usta.

Dilim sussa bile kalbim konuşur,
Dertlerin kervanı bende buluşur.
İnsan her zahmete elbet alışır,
Sabırla dolmayı öğrendim usta.

Umut dediğimiz bir ince daldı,
Yıllar gençliğimi elimden aldı.
Geriye sadece bir sızı kaldı,
Sararıp solmayı öğrendim usta.

Kimine el verdik, kimine ekmek,
Nasibimmiş her gün bin keder çekmek.
Zormuş bu dünyada bir sökük dikmek,
Boynumu eğmeyi öğrendim usta.

Sırtımda taşırım ağır yükümü,
Felek erken kesti her gün hükümü.
Eridi içimde sevda bükümü,
Hasretle dolmayı öğrendim usta.

Aynalar yüzüme yabancı bakar,
Zaman su misali durmadan akar.
Hayat bir kor gibi bağrımı yakar,
Külümde kalmayı öğrendim usta.

Sitemim kendime, kimseye değil,
Kaderin önünde gel sen de eğil.
Bu dünya bir rüya, bir anlık meyil,
Sükutu bulmayı öğrendim usta.

Yolun sonu elbet bir kara toprak,
Dökülür dalından her yeşil yaprak.
Vuslatı mahşere her an kurarak,
Veda etmeyi öğrendim usta.

Garip Murat der ki; bitti bu devran,
Gözümde tütüyor o eski kervan.
Yarama olmadı kimseden derman,
Kendimi sarmayı öğrendim usta.