Dünya bir han işimiş Şiiri - Murat Ülkü

Dünya bir han imiş, biz ise yolcu,
Dostun attığı taş, bükermiş ucu.
Sırtımda taşırım bitmez bu borcu,
Bil ama anlatma, derine sakla.
​
​Gördüğün her rüya hayra yorulmaz,
Kırılan kalplere sual sorulmaz.
Yar sinesi yara, merhem bulunmaz,
Gör ama hiç sorma, serine sakla.
​
​Yutkundum her sözü dert ile kardım,
Eski halimden ben feragat kıldım.
Vefasız bağında sararıp soldum,
Yut ama unutma, yarına sakla.
​
​Hisset ama sakın belli eyleme,
Sırrını namerde sakın söyleme.
Gönül sarayını viran eyleme,
Ateşi içinde, narına sakla.
​
​Güvendiğin dağa karlar yağınca,
Umutlar tükenip akşam ağınca.
Zalim pençesini cana takınca,
Sabrını kuşan da, zarına sakla.
​
​Dost bildiğin vurur, yar ise sevmez,
Bu devran böylece hep geri dönmez.
Gönüldeki kandil üflemekle sönmez,
Işığı karanlık, körüne sakla.
​
​Çektim elimi ben fani işlerden,
Vazgeçtim hayalden, sahte düşlerden.
Bıktım artık sahte, boş gülüşlerden,
Gözyaşın gizli tut, birine sakla.
​
​Eski beni bulan helaldir desin,
Artık bu yollarda kesildi sesin.
Kaderin önünde eğilsin başın,
Sitemin kadimden, pirine sakla.
​
​Yükledim derdimi dilsiz bir taşa,
Neler geldi gör bak şu garip başa.
Yazılan ne ise o gelir başa,
Hükmü bu sevdanın, sonuna sakla.
​
​Garip Murat der ki; el çek dünyadan,
Kimse sağ çıkmadı fani rüyadan.
Vuran vursun bizi, geçtik sevdadan,
Canını Mevla’nın, nuruna sakla.