Dünya Şiiri - İsa Bulut

Güzelliğin ışığın bir gün sönecek,
Seni sevenler kavuşmadan ölecek,
Anlamın kalmayıp bitip tükenecek,
Senin de bir sonun yok mu Dünya…

Kimin yâri olmuşsun bellisiz,
Kimi sıkıntıda koydun kimi çaresiz,
Kim medet ummuşsa kalmış çıkarsız,
Sağın solun belli olmuyor Dünya…

Muradı gözünde kalanı da var,
Her şeyi gözü önünde duranı da var,
Görüşüp konuştuğun sırdaşın mı var,
Birine iyi birine kötü müsün Dünya…

İki yüzlülükte üstüne görmedim,
Hep ağlattın beni bir gün gülmedim,
Kötü ile sınandım sabırla bekledim,
Kaç çeşit halin var bilemedim Dünya…

Davetsiz misafir kalıbındayken,
Sana gelmişim hiç haberim yokken,
Benim suçum mu bu Allah’ını seversen,
Beni yüzünle gözünle kovma Dünya…

Vakit dolarsa sana sormazlar,
Üstündeki canlıyı cansız yaparlar,
Bir selâ okunur tabuta koyarlar,
İki metre yeri çok görme Dünya…

Herkes seni çok sever ölürler uğruna,
Tel çeker beton döker sınırlarına,
Kavgalar çıkar bir karış toprağına,
Bu kadar kıymetin var mı ki Dünya…

Gözümde çöp kadar yok değerin,
Senin olsun yâkutun mücevherlerin,
Bunca acı göz yaşına kalmadı takatim,
Bir alıp bir veren değil misin Dünya…

Üstüne tek geldim beş kişi oldum,
Hayır mı şer mi aklıma sordum,
Anamı babamı kötürüm buldum,
Şimdi sıra bende mi Dünya…

Şair İsa derki bir şey anlamadım,
Kış geçti baharı yaşayamadım,
Bir ağaç buldum sırtımı yasladım,
Dinleneceğim beş dakika dursan be Dünya