Kayıp zamanı çalan, ömür
Günleri çürütüp giderken...
Hüzne teslim etmiş kendini, yalnızlık!
Çaresizliğe bağımlı kalan, umut!
Karanlığa döndürmüş, hayalleri.
Gerçeklerse, gebe kalmış olaylara.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Kayıp zamanın peşinde
Ayak sürür ömür
Bir güz yaprağı gibi
Düşerken günler..
Bütün yalnızlıklar
Hüzün besler koynunda
En zayıf halkasını arar/umutsa
Çaresizlik zincirinin..
Hayaller gölgesinde kalmıştır
gün gibi aşikar gerçekliğin..
Gerçeklerse;
Acılı Urfa Kebabı...
Teşekkürler,bunları söyletti şiiriniz..Bizim buralarda, söyleyene değil, söyletene bak derler..
Mim Kemal Ertuğrul
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta