Olmaz mi
Peynir ekmek ve her sabah mecburen gravat
Yillar boyu ayni resme bakip duran nufus kagidinin vesikasi siyah beyaz
Kizlar da vardi kir cicekler gibi kara önlüklü dantel yakasi kar beyaz
Utangac bakislar arasinda islak sayfalar gibi yagmurdan
Gezinir kacamak bakisirdik genis avlusunda lise günlerinin
Ögle arasi ikindiye yakin cadde karsisi büfede
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta