Dumanlı Hasret Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Gittin ya
Kaldı elimde dumanı tüten bir türkü
Bir ayrılık kadar sıcak bir hasret kadar acı
Gecenin mahmurluğu çöküyor odama
Duvarlar üstüme geliyor
Tavan göğsüme çöküyor sanki

Yollar uzun
Kaya gibi sert zaman
Yüreğime sürtünüyor
Ben yanıyorum sen bilmezsin
Bir elimde hasret
Alırsın uyuyamadım
Ötekinde üşüyen umut

Dağlara türkü çağıran yalnızlığım
Asi bir rüzgarla dolaşır
Belki gelirsin diye kapı aralık
Belki dönmeyeceksin
Yüreğim hep yaralı kalacak

Sesin kalsa yeterdi bana
Bir plak cızırtısı kadar bile
Bir hecelik söz bıraksaydın bari
Ama uçtu gitti serçeler gibi
Şehrin sisine karıştın

Yine de bil
Bu yürek
Toprağa gömülen nar tanesi gibi
Senin adınla çiçeklenmeyi bekler hala