Dumana karışan hakikat....!

Demin bir filozof gördüm!
Şehadet parmağı ile orta parmağının arasında,
Henüz dumanı tüten bir sigara...
Yüzünde derin bir hüzün,
Sanki ondan teselli bekler gibiydi.
Bir kahkaha, bir kahkaha ki,
Alnımın damarları çatladı sanki;
Hiç aklıma gelmezdi...
Bir akıllının, bir cahili cehaletine güldüreceği.
Bir cahilin, bir âlimin cehaletiyle
Kahkahaya boğulacağını kim bilebilirdi...
Ve o an anladım;
Cehalet bazen okumamışlık değil,
Okuyup da hakikate kör kalmaktır.
Ne duman teselli eder insana,
Ne de bilgi, kalp uyanmadıkça.