Duman Çökmüş Şiiri - Mesut Şefkatlıoğlu

Duman çökmüş, seçilmiyor dağ yolu;
Gurbet elde kime uzatsam kolu?
Yüreğimde bir dert var ki çok dolu;
Anlatsam sığmıyor dile, efendim.

Yaz baharım geçti, gitti bir kışta;
Gözüm kaldı giden her bir kuşta.
Bunca çile, bunca keder bu yaşta;
Zehir kattı benim bal’a, efendim.

Gelenden geçenden sorarım yolu;
Sılamın toprağı, bereketi bolu...
Efkârım dağıtır o sağanak dolu;
Uğradım bir garip hâle, efendim.

Gönül sazım düzen tutmaz, çalınmaz;
Yaralıdır, hiç kimseden sorulmaz.
Böyle bir dert derman ile sarılmaz;
Savrulup giderim yele, efendim.