Düğün Düşü Şiiri - Dursun Özden 3

düğün düşü

öte yaka çakalı-sırtlanı pusuda, beri yakanın canları uykuda-vay aman
selden kütük kapan-düşmana destek atan, düğünde def çalıp oynayan
geliyor gelin alayı-sevginin ıslak rayı, halaybaşı çürük baki-pek yaman
gelinin bindiği o yağız atın başını-yuları tutan dayı şaman, aman aman
kına gecesi şenliği; oynar davul-zurna, def-darbuka-cümbüş ve keman

gerektiği yerde ve zamanda hep duran, ayakta uyuyan, boyu kayı
dört nala koşan-rahvan yürüyen, o al atın kuyruk teli, keman yayı
kara çadırdan ak duman tüter, yılın her ayı, bolkar dağı yılkı tayı

pusulasız, zamansız özgür kişneyen meltem yeli
o şiir atlı süvarinin, utkuyu müjdeleyen sevgi seli
ve o, gümüşlü kemancı hamza dayının, sihirli eli
cümbüşçü-abdaloğlu haydar'ın kemik tarağı-keli
darbukacı ak osman okşadı, kulağındaki al gülü

ak köprü gözesinde mola verdi-sulandı, al yanaklı şeler pınarı güzeli
hendeğinde yatağına akan-nefesi yettiğince türkü yakan-su ateşi-dili
ah! kalan tek nefeslik ömrümüzün yaşam kaynağı, bir damla su gülü

allı-telli turnalar anı, göç yolları tıkadı, kervan gelir, dolanı dolanı
sensiz-sessiz kurbağa çığlığı yankısı, can pazarı anı, nuh tufanı
kim av, kim avcı? ok-yay, hedef belli değil, göğün çatladı tavanı
kınalı çil keklik isyanı, karşı dağı sardı, kara göl'ün mor dumanı

har ateşi körükler, tavında demiri döver ve çeliğe su veren damar
bak yine yeşillendi bağlar, karşı koyakta bekleyen ah! sürmeli yar
bacası hep tüten o baba ocağı, en güvenli yurt, ana kucağı, o ar
kına gecesi şeniliği, kız anası mutluluktan; hem güler, hem ağlar
düşe düşen-zoru yenen zor, yitik zamanda; inim inim inleyen zar

düşmek ve ayağa kalkmak; ağız dolusu gülüşü-düğün düşü hayra yor
yenilginin ya da utkunun açkısı, acı deneyim yüklü düşü, gel bana sor

derin not; insanla oynamamalı, insanın iç dünyası çile evi, aşkı kor
ana-dolu, ana-vatan, ana-kara, ana-dil, ana-yasa, ana-erkil yaşam
sözlü edebiyat gizi; kadın egemen erk, paylaşım kültürüyle yaşıyor
koca dağlar yoruldu, sırtını şiire yasladı ve o bulanık sular duruldu
anadolu bacıları göğe sarıldı, sebil sevgi nar, düğün evi kar ile kor

ey zalimler! biz korkmayız, korkuyu kerbala’da-çanakkale'de bıraktık
"korkma-sönmez" ile başlar cenk ve düğün, and işeriz her yeni güne
inanmaz isen; bizi tüm ana karalara, ovalara, dağlara, o çağlara sor
ey canlar! özgürlüğümüz elimizde-dilimizde-yüreğimizde; bak
yeni nesil gerçek zekasıyla-derin aklıyla, deli-kanıyla geliyor
halk hak istiyor, ayağa kalk ve güneş doğudan yükseliyor
utkuyu müjdeleyen o ulu ata: "ya istiklal-ya ölüm!" diyor.

dursun özden