Düğün / Mehr Bir Demet Yâsemen

İki gönül, iki gözle, bir kalpte nişanlanınca,
Şahitleri güzel ahlak ve ehli İslam olunca,
Düğün kararı aldık, temiz elbiseler giydirdik sevdamıza,
Başladık ebedi düğün hazırlığına Mona Rozalar’la.

İmkansız aşkı, mümkün kılan kaderin üstünde kaderle,
Aşkın temiz elbisesinin duvağı edep ve haya,
Kalp aşkın çeyizini saklıyor iffet sandığında,
Mahremiyetini korumuş dudak, eller, gözler bu sandıkta.

Çatırdıyor mağaranın ağzındaki kaya, aralanıyor,
“Nefsimi temize çıkarmıyorum,” derken,
“Seni seviyorumlar” bir buse bırakıyor Nisa suresiyle alnına.

Gönül sözlüm geliyor, gönül tahtıyla,
Besmele’yle başlıyor düğün,
Bismillah’ın hayrıyla.

Rabbime hamdolsun, selam kalbimi ısıttığına,
Salatu selam, Allah ve melekleriyle Habibi Kibriya’ya.
O’nun övgü merasimi bu,
Sünnet-i seniyyesini bildirdi cihana.

Kur’an’dan ayetler çarpıyor kulağıma,
Nisa suresi galiba,
Kalbim iştirak ediyor kulağıma çarpana.

Yârimle göz göze, kalp kalbe usulca,
Gönüller konuşuyor beraber sessizce susunca.
Düğün ezgisi kalbimin atışlarının makamında.

İkram ettik aşkımızı kattığımız pilavla ayranı da,
Takı faslı geldiğinde,
Hiç kimse takı takmasın, istemem dünyayı.
Düğün hediyem başkasının olmadı bir kalp aşkıma.

Ve “beşi bir yerde” dedim;
Güzel ahlak, sevgi, saygı, edep, takva.
Hediyem bu, mutluluk şerhaları yağan aşk yağmuru altında.

Bizi baş başa bırakın gecenin sonunda,
Ahiret yârimle, ebediyet yolunda.