Dudağındaki Ben Şiiri - Barış Yeşiltaş

DUDAĞINDAKİ BEN

Dudağındaki ben,
Bir suskunluğun ucunda bekler gibi,
Adımı fısıldasan düşecek sanki,
Zamanın en kırılgan yerine,
Bir anlık ama sonsuz.

Dudağındaki ben,
Ne tam bir söz, ne de eksik,
Yarım kalmış bir sevdanın izi gibi,
Her bakışında yeniden doğar,
Ve her susuşunda kaybolur.

Dudağındaki ben,
Bir gülüşe emanet edilmiş,
Ne kadar kalırım bilmeden,
Ama her an silinecekmiş gibi,
Daha çok tutunarak sana.

Dudağındaki ben,
Bir dokunuş kadar yakın,
Bir hayal kadar uzak,
Aramızdaki mesafeyi,
Tek bir nefeste yok eden.

Dudağındaki ben,
Belki de en gerçek halim,
Kimsenin bilmediği,
Sadece senin gördüğün,
Ve sakladığın yerinde.

Dudağındaki ben,
Silinse bile izim kalır,
Bir hatıra gibi dudaklarında,
Ve sen her sustuğunda,
Ben yeniden konuşurum.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH:24.03.2026
SAAT: 19:50