Ey en serin sığınakların sahibi, hücrelerime değin yerleşmiş bu soğukluktan , bu bitmeyecekmiş, hiç gitmeyecekmiş korkusundan sana sığınırım.
Ey her çareyi elinde tutan sonsuz kudretin sahibi , boğazıma dört elle sarılmış bu çaresizlikten sana sığınırım.
Ey sözlerin sahibi , beynimde at koşturan karanlık sözlerden sana sığınırım.
Ey her şeyi gören , görmeye mecbur olduklarımdan , gözümden silinip gitmeyenlerden sana sığınırım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta