Ey gönlü kırgın kırlarda savrulan
Yırt at yüzünün kıvrımlarında at koşturan hüznü
O esrarlı dağların ardında yine marallar kol geziyor
Yine çiçeğe koşuyor son sürat mevsim
Yemyeşil bir dünya kök salıyor baharın rahminde
Dal kıran fırtınaların ardından esen bu ılık rüzgar
Telaşlar vakurlaşıp gülşenler nihayete erdiğinde
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta