Doymayan ruhum,
acı içinde.
Teninin kokusu,
giderken kaldı bende.
Sesin kulaklarımda,
yüreğin yüreğimde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Özlem bu,bitmese de olur.Hatta;bitmese daha güzel olur..:))))
Tebrikler,sevgiler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta