Dostum!
Biz ki, o acı esen rüzgârlarla boğuştuk,
Kükreyen sularla çağladık,
Titreyen yapraklara tutunduk,
Ve yaşamaya vurgunduk,
Olanca arzumuzla yaşamı kucakladık,
Üşüyen güleydi nağmelerimiz,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta