ah benim çayır, çimen dostlarım,
güya toprak yüreğimizde deve dikenleri,
güya mızrak bakışlarımızda karartı,
güya hiçbir şey olmayacaktı içimizde...
bir gün saklandığımız tepelerin ardından çıkıp,
kimsenin bilmediği yerlere kaçacaktık.
hani hiç ayrılmayacaktık?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta