Dost Sandıklarımız Şiiri - Hasret Toprak

Beni sildin.
Hem de öyle aceleyle ki,
insan bir an durur sanır,
“Bir şey mi oldu?” diye düşünür.
Ama sen durmadın.
Çünkü durmak,
hatırlamayı gerektirirdi.
Ben seni hatırlarken
sen beni silmeyi seçtin.
Aramızda geçen onca şey
bir anda geçmiş zaman oldu.
Ne konuşmalarımız kaldı,
ne paylaşılan geceler.
Sanki ben
hayatının yanlışlıkla açılmış
bir sekmesiydim,
tek tuşla kapatılan.
Oysa ben
senin için kendimi
kaç kere erteledim bilmiyorum.
Kendi yorgunluğumu
sana yük olmamak için sustum.
Canım yanarken bile
“Belki onun durumu daha zordur” dedim.
Fedakârlık,
insanı görünmez kılıyormuş meğer.
Çok verince,
varlığın sıradanlaşıyormuş.
Sen düşerken
ben yanında kaldım.
Sen dağıldığında
ben toparladım.
Kimse seni anlamazken
ben anladım.
Ama ben yorulduğumda
yanımda kimse yoktu.
En çok da sen yoktun.
Beni silmen
bir son değildi aslında.
Bir gerçeğin açığa çıkışıydı.
Sen,
sorumluluk almaktan kaçan biriydin.
Ve ben,
yanlış bir insana
doğru kalmaya çalışıyordum.
Bir “konuşalım” demedin.
Bir “kırıldım” bile çok geldi.
Çünkü konuşmak,
insan olmayı gerektirir.
Silmek daha kolaydı.
Beni silerek
güçlü olduğunu sandın belki.
Oysa güçlü insanlar
yok saymaz.
Yüzleşir.
Şimdi içimde
sessiz bir yas var.
Bağırmıyor,
ağlamıyor,
ama her şeyi hatırlıyor.
Ben sana kin tutmuyorum.
Çünkü kin,
hâlâ bağ demektir.
Ben sadece
seni olduğun yere bıraktım.
Ama şunu bil istiyorum:
Bir gün biri sana
benim yaptıklarımın
yarısını bile yapmadığında,
içinde açıklayamadığın bir eksiklik hissedeceksin.
Bir gün
yanında olanlar azalınca,
bir gün gerçekten düştüğünde
kimsenin kalmadığını fark edeceksin.
İşte o gün
aklına ben geleceğim.
“Beni silen oydu” demeyeceksin belki.
Ama içinden bir ses,
“Ben birini
çok kolay kaybettim” diye fısıldayacak.
Ve bu düşünce
seni suçlamayacak.
Sadece
sessizce canını yakacak.
Çünkü bazı insanlar
bedelini anında ödemez.
Vicdan,
gecikerek gelir.
Ben yoluma devam edeceğim.
Daha temkinli,
daha az inanan,
ama kendimi ezmeden.
Sen ise
belki mutlu olacaksın.
Ama arada bir,
hiç beklemediğin bir anda,
boğazına oturan bir ağırlık hissedeceksin.
İşte o ağırlık,
silinen şeyin
ben olmadığını
hatırlatacak sana.
Silinen;
sana emek veren bir kalpti.
Ve bazı kalpler
silinmez.
Sadece
geç fark edilir.