Dost Kapısı Şiiri - Abdullah Akçay

Gönül bir gizli hazne, ne kilit var ne mandalı,
Ona giren kişi bak, bırakır dünya dalı.
Eşikten atlayınca, biter nefsin kavgası,
Aşkla çarpan yüreğin, deryadır her damlası.

Kırmaktan sakın ha kork, o billurdan bir saray,
İçinde doğar elbet, her gece bir hilal ay.
Kibirle varan kişi, kapıdan geri döner,
Gönül mumu sönerse, hayatın feri söner.

Yunus gibi pişmeden, girilmez o kapıdan,
Vazgeçmek gerek elbet, o gösterişli yapıdan.
Dostun cemali orada, orada gerçek huzur,
Karanlık ruhu yıkar, kalpteki bitmez nur.

Taş kesilirse yürek, yeşermez onda çiçek,
Gönül kapısı açan, bulur mutlak bir gerçek.
İncinme kimseden sen, incitme hiç bir canı,
Sultanın evi orası, unutma sen bu anı.

Anahtarı edeptir, sürgüsü ise sükût,
Orada hayat bulur, dalda kurumuş umut.
Açarsan o kapıyı, sonsuz bir bahar gelir,
Bütün dertler silinir, bütün yaralar erir.