Dost bildiğim canlar Şiiri - Murat Ülkü

Dost bildiğim canlar, sırtını döndü,
Gönlümün ateşi, üşüdü söndü.
"Canım" dediğin, baldan tatlı sözler,
Zehirli bir oka, dile büründü.

Tek bir kelimeyle, yıkıldı köprü,
Küçük bir tavırla, tükendi sabır.
Gönül sarayını, darmadağın eden,
Vefasız dillerde, gizliymiş kahır.

Giden gitsin artık, kalan sağ olsun,
Yüreğim bu yükten, azade kalsın.
Herkes ektiğini, biçer sonunda,
Ahım tufan olup, kapını çalsın.

Araya örüldü, aşılmaz duvar,
Meğer her dostun bin, maskesi de var.
Vefa beklediğim, yürekler şimdi,
Buzdan bir saraymış, yağıyor hep kar.

İnandım, güvendim, kapımı açtım,
Ömürden en güzel, yılları saçtım.
Soğudu yüreğim, koptu bağlarım,
Kendi iç dünyama, kendime kaçtım.

Kimisi bir tavır, bir halle vurdu,
Kimisi sinsi bir, hayalle vurdu.
"Ölürüm" diyenler, yanımdayken dün,
Bugün arkamdan bin, tuzak kurdu.

Sırrımı verdim de, darbe yi yedim,
"Ben seni senden çok, sevdim" lan dedim.
Ciğerim dediğim, o can dostlarım,
Beni mahzun koyup, kayboldu gitti.

Zamanla anlaşılır, dostun gerçeği,
Gönülde kuruyor, sevgi çiçeği.
Hayal kırıklığı, ağır bir yükmüş,
Yıktı üzerime, gök kuşağını.

Artık sitemim yok, sözlerim dindi,
Gönlümün atından, gururum indi.
Dostluk denen o bir, kutsal emanet,
Çıkar dünyasının, tozuna bindi.

Son sözüm şudur ki; vefa bir borçtur,
Vefasız yürekte, yaşamak güçtür.
Garip Murat artık, kendi yolunda,
Sahte dostlukların, kapısı hiçtir.