Hiç bir boşluğu yakalamaya çalıştın mı bakışlarınla,
Sessizliğin en koyu yerinde,
Ani ve apansız açlık,
Ateş gibi...
Yalanmış, rüyadanda uzakmış gibi,
Yakaladı mı paçandan çekerek...
Sarsılarak boşluğunda yarınların,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




yalnızlaşan ve sızlaşan insanın çığlığıdır bu. herkeste var olan ve çoğalan bir ayna sessizliği ya da...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta