Dörtlükler Şiiri - Semih Eratlı

Yılların ötesinden uzandık geldik sana
Güzellik alemine inandık geldik sana
“Hak” dedik,doğruya güzele taptık
Önünde secdeye kapandık geldik sana

Senin ismin dilimde tespih oldu Hak Tanrım
Güzelliğin gönlümde tespih oldu hep Tanrım
“İnsan beşer,beşer şaşar,şaşmak normal” diyorlar,
Seni kırmak kalbimde korku oldu hey Tanrım.

İnsanım şaşarsam doğruyu göster,
Senden uzaklaşırsam yolunu göster,
Kendimi sana emanet ettim,
Rabbim emanetine itina göster.

Bülbülün öttüğü ah-ı figanı güle,
Kaderine küstüğü,hasret duyduğu güle,
Gül solar,gül kaybolur maddiyat aleminden,
Ötüşteki güzellik kazanç kalır bülbüle.

Nerde olduğun değil,önemli olan nesin ?
Üstündekiyle değil,kalbindekiyle nesin ?
Günler geçip gidiyor,kendine gel toparlan,
Yine insanlar değil,Rabbim soracak:”Nesin ?”

Hak dedim,Hak uğruna,Hak yoluna inandım,
Gerçekleri aradım,doğruluğa inandım,
Seni bende,beni sende gördüm de yüce Rabbim,
Yok diye düşündüğüm insanlığa inandım.

Bu yol doğru yoludur,dedikçe : Tanrım,Tanrım,
Hak adalet doludur,andıkça : Tanrım,Tanrım,
Ne merde,ne namerde yok onun ihtiyacı,
Yüceleşen bizleriz,taptıkça : Tanrım,Tanrım…

Cebimde milyon yokmuş,ben kendime yeterim,
Etraf çürümüş kokmuş,ben kendime yeterim,
Tek dişi kalmış ejder,çarkların işletirmiş,
Engel dağlarca çokmuş,kendime ben yeterim.

Sevgiye inananlar,yani gerçek sevenler,
Hakikatın sırrına bu dünyada erenler,
İnsanlığa huzuru,mutluluğu verirler,
Gözleriyle değil de,kalpleriyle gülenler.

Sana senin yolunda her an yaklaşmaktayız,
Gerçeklerden bazen uzaklaşmaktayız,
Maddiyat aleminde gözlerimiz kamaşıp,
Kendimizi bize ait bir varlık sanmaktayız.

Ağlayarak göz açtım,selam verdim aleme,
Nice yıllar geçirdim,rastlamadan alime,
Bu evrende gerçeğin sırlarını aradım,
İnsanlar şaştı kaldı,kuşlar güldü halime.

Uzanan ellerime
Yalvaran dillerime
Gerçeği göster Rabbim
Kör bakan gözlerime.

Bir aşkım var bir Aşkım
Aşk içinde pir Aşkım
Elbet beni ak eder
Her şeye kadir Aşkım

Güzeli sev güzeli,
Güzel sever güzeli,
Bir güzel olsun özün,
Yan güzelde ezeli

Geldik geçiyoruz,
Konduk göçüyoruz,
Sevgisiz bir dünyayı,
Ektik biçiyoruz.

Hep mi:”Ben” diyeceksin,
Olsan da düşeceksin,
Kötüde yanmaktansa,
Doğruda pişeceksin.

“Doğru” benim inandığım,
Güzellik sevip saydığım,
Rabbim lekesiz yaratmış,
İnsanlar çirkin yandığım.

İnsan olmak,insan sevmek ne güzel,
Ağlayabilmek,gülebilmek ne güzel,
Mert yaşamak,doğru olmak dünyada,
Ve insanca göçüp gitmek ne güzel.

Çılgınca bir tutku,delilik sevmek,
Belki de ermişlik,velilik sevmek,
Yaklaşmak Rabbime ruh aleminde,
İnsan olana özgü,güzellik sevmek.

Dünya mı ? Bir ev bu.
Mutluluk ? Bir av bu.
Var sen yaşıyorum de.
Yaşam mı ? Sınav bu.

Bir ateşte yanarım ki;ateş yetmez,yetmez canım;
Ateş yetmez,köz isterim;ben bu yangına hayranım.