Dört Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

DÖRT MEVSİM
Bir gamzene dört mevsim sığmış,
Bir yanım bahar, bir yanım hazan;
Sen bakınca dünya yeniden başlar,
Zaman bile adını fısıldar usuldan.

Dışarıda şimdi zemheri kışmış,
Ayaz sokaklarda gezer sessizce;
Benim içimde ince bir sıcaklık,
Senin hatıranla çoğalır gizlice.

Kimin umrunda karın savurduğu gece,
Ben gözlerinde güneşi bulmuşum;
Soğuk dediğin yalnız dışarıda kalır
Ben seni sevdikçe ısınmışım.

Bir gülüşün yeter bütün ömre,
Ne kış kalır, ne ayrılık sesi;
Dünya susar, kalbim konuşur yalnız:
“Sevda dediğin, senin nefesinmiş meğer.”

Yücel ÖZKÜ
19 Şubat 2026/19:11