Donup Kaldım Şiiri - Menderes Dağlaroğlu

Yaz ortasında buz gibi donup kaldım,
Böyle bir duyguyu yaşamadım ömrümde.
Yokluğunla kuru ayazlara daldım,
Seni deli gibi seven gönlümde.

Etrafımda kalabalık eş, dost var,
Yine de öksüz gibi yalnızım şimdi.
Gidişin yüreğimde derin izler açar,
Sanki kırk yerden yaralandım şimdi.

Ruhumu nasıl teselli edeceğim,
Kendimi kapattım demir kafese.
Bilsen nasıl muhtacım, sarı çiçeğim,
Senden gelecek şifalı bir nefese.

Sana öyle hasret kalmışım ki,
Yeşil gözlerime kan çöktü durmadan.
Sana öyle içten içe yanmışım ki,
Dudaklarım çatladı resmen ortadan.

Ben aslında seni çoktan kaybetmiştim,
Fakat bunu kendime itiraf edemedim.
İşlerin ters gittiğini fark etmiştim,
Gururuma yenilip sana gelemedim.

Zaman zaman kor gibi yandı közlerim,
Önünde eğilmedi başım, eğilemedim.
Sen giderken düğümlendi sözlerim,
“Gitme, kal sevgilim” diyemedim.

Önceleri kötü bir şaka sandım,
Çok takmadım senin terk edişini.
Sonra yüreğimden bir kurşun yedim,
Kabullenemedim gülüm, gidişini.

Dünü yok sayıp nasıl unutayım?
Bir anda nasıl silebilirim seni?
Ben normal hayatıma nasıl döneyim?
Esir almış bütün duyguların beni.

Deniz kokusu gibi kokan o kokun,
Hâlâ buram buram sinmiş üzerime.
Gitmiyor hayalimden güzel dokunuşun,
Hâlâ en güzelsin benim gözlerimde.

Nereye dönsem sen çıkarsın karşıma,
Evimin her yerinde izlerin duruyor.
Kalkıp gelsen, gönül verdiğim yanıma,
Bu garip yüreğim adını anıyor.

Gel artık, sarı çiçeğim, ne olur gel,
Hasretin kor gibi yakıyor beni.
Bir nefesin yeter, bir gece ansızın gel,
Sensiz geçen günler tüketiyor beni.

Yaz ortasında buz gibi donup kaldım,
Sensizliğin ayazında üşüyorum.
Ben seni kaybettiğimi geç anladım,
Sarı çiçeğim, hâlâ seni bekliyorum.