Nazlıydı, çok nârindi.
Kırılgandı, netâmeli bir gülüşü vardı, müşkülpesent biri olsa da,
mübrem biri olarak görürdü beni.
Çiçekleri öyle çok severdi ki
kocaman bir bahçesi olsun isterdi.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta