Canımı acıttın.
Kor üzerinde yürümek gibi.
Cam kırıklarında sürünmek gibi, desem!
Aslında ben böyle bir acıyı tarif edemem.
Galü-beladan beri yanan ateşimi bir nefeste söndürdün.
Kıyamete kadar yaşayacak ruhumu bir darbenle öldürdün.
Ama itiraf ediyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta