Döngü Şiiri - Engin Hasçelik

Toprak aldı tenimi, sustu dilim, hecemle,Karıştım sese, renge o en son gecemle.
Yok olmak ne kelime, her zerrem cana döndü,
Bir fidanın dalında yepyeni güne döndü.
Köklerimden su içti ormandaki ceylanlar,
Yaprağıma gizlendi sırrı bilen hayranlar.
Bir kuşun kanadında gökyüzünü boyadım,
Yüz bin yıl rüzgâr oldum, dünyayı adım adım...
Zaman bir nehir gibi aktı gitti çağlardan,
Milyonlarca toz oldum, geçtim yüce dağlardan.
Döndü devran nihayet, vakit doldu ansızın,
Toplandı parçaları o gökteki yıldızın.
Bir annenin kalbinde can buldu eski özüm,
Yeniden insan olup dünyaya açtım gözüm.
Lakin doğa siliverdi geçmişin izlerini,
Unuttum bir zamanlar meşe olan kendimi.
Ne kanadım hatırlar uçtuğum o gökleri,
Ne toprak anımsatır kaldığım o kökleri.
Hafızam sıfırlandı, bomboş bir sayfa kaldım,
Eski ben kimdi diye derin bir düne daldım.
Varsın aklım unutsun, varsın bilmesin adım,
Hücremde saklı durur her döngüde feryadım.
Ben bugünkü bebekte uyanan eski canım,
Hatırlamasam bile bu evrendir vatanım