Dondurulmuş Sonsuzluk Ânı

Sana doğru bir adım mı, yoksa
Senden uzaklaşmak mı korkutur beni?
İşte bu belirsizlik ikliminde
Bir çift söz arasında sıkışmış bir ruhum:
Açılsam… kırılacağım.
Açılmasam… solup gideceğim.

Mesajlar yazılır, silinir, ama asla gönderilmez.
Senin kokun havada asılı kalır,
Yaklaşmaya korkarım, uzaklaşmaya ölürüm.
Kalp, senin adını fısıldar durur,
Fakat irade donmuş bir nehir gibi
Çağlar ama akmaz.

Bu hâl, Nihâl,
Bir aşkın eşiğinde düşmüş bir sarkaç gibi;
Ne ileri gider, ne geri çekilir.
Ne yas tutabilirim sana,
Ne sevinebilirim seninle.

Mistik bir limanda mahsur kalmış gibi;
Zaman, seninle aramda durdu.
Her bakışım, sana uzanan bir dua,
Her susuşum, içimde bir yakarış.
Seni sevmek, ruhumu bir kılıç üstünde gezdirir gibi…
Hem keskin, hem acı, hem de ilâhî.

Ey Nihâl, bu dondurulmuş beklenti,
Belki de aşkın en derin mabedidir:
Yaklaşmazsam kaybolurum,
Yaklaşırsam yok olurum.
Ve ben, bu iki korku arasında,
Sana dokunmadan yaşayan bir gölgeyim…