Domuz Şiiri - Şevki Çiftçi

D O M U Z

Domuz neden çıktın yoluma gecenin karanlığında neden bastırdın firene acı acı, neden attırdın arabama takla, Ne hakla ne hakla,

Ben anama bir elveda diyemedim.
Ben babama veda edemedim.
Biri sekiz yaşında biri iki yaşında kızlarımı kimseye emanet edemedim. Doya doya öpüp koklayamadım. Ne hakla ayırdın beni tomurcuk güllerimden,

Benim kınalı kuzularımı kanatsız bıraktın, Sen kanatsız kalmanın ne demek olduğunu bilir misin. Sen kolu kanadı kırılanın nasıl yara aldığını bilir misin.

Şimdi benim tomurcuk güllerim yetim kaldı, Beni arayacaklar ama bulamayacaklar, beni özleyecekler ama annem gelecek diyemeyecekler,
Aramızı toprakla doldurdun.

Domuz neden değiştirdin benim dünyamı ben henüz hayatımın baharındaydım. Ne kadar mutluydum hiçbirşeyden haberim yokken nasıl kıydın bana.

Ben evlatlarıma Doyamadım Ben evlatlarımı büyütemedim. Benim özlemlerimi neden yarım bıraktın.

Ben ne kadar mutluydum, geleceğimden umutluydum. Ne oldu şimdi herseyim yarım kaldı.

Soldu gülüm Kurudu bahçem toprağın altına attın beni. Nasılda habersiz geldin.
Nasılda en mutlu günümü buldun.

Ben artık evimden yurdumdan eşimden dostumdan anamdan babamdan gözbebeğim evlatlarımdan herseyimden vedasız ayrı düştüm.

Vedasız ayrı düştüm.
Vedasız ayrı düştüm.

Yan ciğerim yan.
Yan ciğerim yan.

Şevki Çiftçi
30122025