Bir anlatışın merkezine duyguları koyduğumda cümlem hep seninle bitiyor.
Sevincimin özlemi gülen gözlerinde saklı kalmış,
nefeslerimin zincirleri aşkınla bağlanmış, kopamıyor,
beni sevdiğin kadar var oluyorum, düşündüğün kadar önemli...
Ne demeli bilmem ki seninleyken anlıyorum yaşadığımı,
yoksan eğer varlığım bile şüpheli....
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta