Bir anlatışın merkezine duyguları koyduğumda cümlem hep seninle bitiyor.
Sevincimin özlemi gülen gözlerinde saklı kalmış,
nefeslerimin zincirleri aşkınla bağlanmış, kopamıyor,
beni sevdiğin kadar var oluyorum, düşündüğün kadar önemli...
Ne demeli bilmem ki seninleyken anlıyorum yaşadığımı,
yoksan eğer varlığım bile şüpheli....
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta