Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İçler acısı durumlar, yazık çok yazık... Duyarlı yüreğinize selamlar Ayşe hanım...
Çok hazin. Dayanılır gibi değil. Yüreğinize sağlık.
İçtenlikle kutluyorum kaleminizi.
Sevgiler..
Doğa senin için ayakta
Ağıdını yakmakta
Sen rahat uyu meleğim
Toprak ananın bağrında
Diline sağlık
İşte "bugün..."
Niye şaşıyoruz ki, "bu virüs neyin nesi?"
Hangi dengeleri bozduk, hangi "aşağılık" arzuların esiri olduk! Var mı düşünen?
"Paramla değil mi?"
Basarım! Alırım...
Alamadığın neler var, gösterir hayat!
Okudum, nerelere gittim Ayşe Hanım..
Duyarlı şahsınızı ve yansıtan şiirinizi kutlarım..
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta