yalnızlığın en zengini1957
dokuz taş gibi diziyoruz hayatı
büyük taştan küçüğe sıra sıra
uzadıkça taşlar küçülen hayat
yıkılana kadar bir daha bir daha
hep bir küçük umut kırıntısıyla
aslında o da hayatta bir oyun
yuvarlanıp gelen bir top var ortada
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta