Dokunma Bana 1 Şiiri - Sadık Kocabaş

AH-I GÜZ

Düşürme üstüme hoyrat gölgeni,
Harabeye dönmüş, dokunma bana.
Söküp attım artık eski yelkeni,
Deryamda dinlenmiş, dokunma bana.

Sırrım gizli kaldı vuslat deminde,
Bin ahın yükü var gönül deminde.
Bir sükût saklarım canın yeminde,
Kaderle mühürlü, dokunma bana.

Nankörlük ektiğin toprakta bittim,
Emeği, sevgiyi yele mi kattım?
Zulmün ateşini bağrımda tattım,
Huzuru gizlenmiş, dokunma bana.

Yalanmış meğerse süslü kelamlar,
Sırtımda çürüdü o ağır gamlar.
Sessizliğe gömdüm bütün selamlar,
İzleri közlenmiş, dokunma bana.

Bir zaman gül diye sardım dikeni,
Can bildim içimde açan çıbanı.
Kendime düşmanmış gönül çırağım,
Yarası derinmiş, dokunma bana.

Ne bahar beklerim ne gonca gülden,
Ne de bir teselli kalmıştır dilden.
Yıllarca savruldum acı bir yelden,
Yaprağı dökülmüş, dokunma bana.

Geceyi sırdaşım bildim yıllarca,
Dertleri işledim sözümce harca.
Bir kırık saz gibi kaldım kenarca,
Telleri gerilmiş, dokunma bana.

Çok defa küllerden doğmayı denedim,
Kırılan yanımı toplamayı denedim.
Her sefer bahtıma yenilmeyi gördüm,
Talihi çizilmiş, dokunma bana.

Tükendi mecâlim, kalmadı tâkat,
Yalnızlık en sadık dost oldu fakat.
Kalemsiz Şair der, budur hakikat,
Yürekte közlenmiş, dokunma bana.