Yaprakları düştükçe ağaç üzülüyordu,
ne teselli vardı rüzgârda,
ne bahar vaadi.
Her düşen yaprakla biraz daha yalnız kalıyordu.
Toprak suskundu,
her yaprakta ayrı bir vedayı sakladı.
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta