Öyle bir kördüğümle bağladın ki elimi,
Öyle bir yangının ortasında bıraktın ki beni;
Artık ne seni sevebilecek dermanım var,
Ne de senden başka birini görecek gözüm...
Sen benim sadece yarınlarımı değil,
Nefes alma ihtimalimi de öldürdün.
Bu hayatta seni sevdiğimi bilen yalnız benim, Kim bilir, belki bir de sen... Senden ırak, sesinden mahrum, nefesinden yoksun, Bu koca dünyada öksüz ve yetimim ben.
Senin elinden uzak kaldı el kollarım, sakat; Senin teninden uzak düştüm, benliğim sakat. Senin düşlerinden sürgün edildi düşlerim, Senin düşüncelerinden ırak, zihnim ve fikrim sakat.
Senin gözlerinden uzak, dünyam karanlık, gözlerim kör; Senin sesinden mahrum kulağım, başka her sese sağır. Senin kokundan yoksun nefesim, ciğerim sakat; Senin yolundan yoksun kalmışım, yollarım ağır, ayağım sakat.
Bu dünyada seni sevdiğimi bilen bir benim,
Bir de gecenin koynunda can çekişen gölgem...
Belki sen de bilirsin ama susarsın, derin,
Ben her hecede adını sayıklar, ölürüm.
Senden, sesinden, nefesinden yoksun yetimim;
MÜEBBET SEVDA OTOPİSİ
Uçurumun tam çizgisindeyim,
Bir yanım platonik bir hasret, bir yanım dipsiz boşluk.
Ceplerimde sana birikmiş intihar notları,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!