Doğunun Tanrıçası Şiiri - Robin Demir

Evvelce, bir zaman önce,
Gelişlerin olmuştu bir yerde.
Yaşamak değilse adil bir döngü,
Zaman öylece akıp giderken.

Beyaz bir düş, siyah inci, masada duran narenci;
Toprağın sesi, suyun akışı, çayın tavı.
Bir pencerede eskimişti hatıralarım,
gençliğimin en güzel hâli.
Kan kesmiş çiçekler bilsin
seni nasıl sevdiğimi.

Pazar sabahı inmiş bahçeme
gül kurusu gölgen.
Bir adımım sana,
bir de kapının eşiği.
İki kaşımın arasındaki tek çizgi,
Doğunun tanrıçası, medeniyetten eski.

Bir tapınaktan açılmış Cennet kapısı,
indirilen en eski vahiydir adın.
Seyre dalmış kalbimin ortasında bir sızı,
ince bir mısradan hâlice yüzün.
Sanki ölüm de ayıramamış bizi.