I
Ulu Tanrı’m, dertlerle bol çehrem benim,
Yâd ellerde bağrım şahrem şahrem benim.
Bir düşün öz yurdunun ki o nağmesi,
Uzak bırakılmış gür sesi, nâmesi.
Şark’ta soyuma hürlük olmadı bâkî,
Bir ite ki mahpus kaldı, mütebâkî.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



