Doğa Şiiri - Onur Ay

Sabah, biraz geceyi taşırmış içinde,
rüzgar, yoksunluğunun titremesini yansıtmış duvarlara,
zeytin dalları bir bir yok oluşunu izlemiş meyvelerinin,
kırmızı, gökyüzünün mavisini çalmış,
deniz, berraklaşmayı özlemiş, fırtınasız…
evet kelebekler süzülürken ağlarmış,
baharı bırakın, kışıda…
Doğa, kelimelerimize muhtaç değil.
Biziz, sessizliğin dilini unutup, suskunluğa bile bir cümle arayan.