Dizlerimin Üzerine Çöken Keşkeler

Suskunluğumun kırık kaburgaları arasında
Kaybettiğim beni arıyorum.
Her nefeste biraz daha kimliksizleşiyorum,
Adımı unutan aynalara bakıyorum.
Onlar da deva olmuyor kanayan yaralarıma.

İniltili tüm sözcüklerim,
Bıçak arası bir aşk.
İstemsiz bakışlarım,
Kaderine küsmüş kırlangıcım.
Özgürlüğe ramak var
Ve ben uçmaya bile korkuyorum.

Çığlıklar, boğazımda boğuluyor.
Dualarım bile inançsız dudaklarımda kuruyor.
Yaralarını tenime süs diye takıyor tükenmiş benlerim.
Güçlüymüşüm, gibi susuyorum.

Oysa gözlerimde yaşayan kadınlar vardı
Kefensiz gömülen kadınlara inat.
Her biri bir parçamı alıp gitti,
Sustum diye öldü sandılar.
Yaşarken öldürdüler beni.
Şimdi kirpiklerimde cenaze sessizliği,
Ve içimde, annesiz doğmuş bir çocuğun haykırışı büyüyor.

Dizlerimin üzerine çökmüş keşkelerle baş başayım.
İnadına dimdik yürüyorum.
Biliyorum çünkü düşersem, onlar gibi olurum:
Duygusuz, soğuk ve umarsız.

Ben yanmayı seçtim,
Yanarken direnmeye inandım,
Küllerimden korkmadan.
Ben bir mücadeleyim.
Ve en büyük düşmanım aynadaki ben.
Tüm kendime yaptığım haksızlıklara inat!

Ben, beni çok üzdüm.
Çok ama yine de hâlâ yabancı aynadaki ben bana:
Soğuk.
Duygusuz.
Ve umarsız.

Siz hiç kendi gözyaşınızda boğuldunuz mu
Ben boğuldum.
Kırık kaburğalarımda saklanmış güçle hala nefes alabiliyorum
Çünkü ben yıkılmayan bir fırtınayım,
Yıkılmayan bir fırtına.
22.05.2025 15:02