DİYARBEKİR OKSİJEN
Diyarbekir oksijen, ben soluyan bir varlık,
Onsuz kaldığım zaman, nefeste olur darlık,
O hürmete layıktır, o mukaddes bir belde,
Onu hor görenlerin, yaptıkları barbarlık.
...
Sen tarih ben sayfanda, bir yolcu ve bir nokta,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta